ഒരു വസന്തം..!

ഒരു വസന്തം നല്കിയ പൂക്കളുമായ്‌ ഞാൻ നിന്റെ ഹൃദയവാതിലിനരികിൽ 

വന്നിട്ടും നീയെന്തേ വാതിൽ തുറന്നീലാ..?

മനസ്സ് നിറയെ സ്നേഹവുമായ്‌ മാടിവിളിച്ചിട്ടും നീയെന്തേ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു
നോക്കിയില്ല ..?

സഖീ പറയുക നമുക്കിടയിൽ ഈ മൌനത്തിന്റെ ഭിത്തികൾ തീർത്തവനാര് ..?

കരയണയാൻ വെമ്പുന്ന അലകളെ  പോലെ , നിന്നോടുള്ള എന്റെ മൌനാനുരാഗം ..

ഈ മൌനത്തിന്റെ പുറം തോടിനപ്പുറം വാചാലമായെന്റെ എന്റെ ഹൃദയമുണ്ട്  ...

ഒരു മുല്ലപൂവായ് നീ സൂക്ഷിക്കുമെങ്കിൽ അത് ഞാൻ നിനക്ക് പറിച്ചു നല്കാം ..

ഒരു മൂളിപ്പാട്ടായ്‌ നിന്റെ ചുണ്ടിലതു വിടരുമെങ്കിൽ 

യുഗങ്ങളോളം നിനക്കായ്‌ ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം ...

ഇന്നലെയും നീ സ്വപ്നത്തിൽ വന്നെന്റെ ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീർ തുടച്ചു തന്നു ..

നാളെയും വരിക ..നീയെന്റെ നീറുന്ന ഹൃദയത്തിൽ കുളിരുള്ള തെന്നലിൻ തലോടലായ് ......!

എന്റെ ബാല്യം

ബാല്യകാലങ്ങളിൽ പെറുക്കിക്കൂട്ടിയ ഓർമകളുടെ മയിൽപീലിതുണ്ടുകൾ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് വെച്ചു ഉറങ്ങാതെ മാനം നോക്കികിടക്കുന്ന രാത്രികൾ എനിക്കൊരുപാടിഷ്ടടമാണ് ...

എന്റെ ബാല്യവും കൗമാരവും കടന്നു പോയതെറയും നാട്ടിൻ പുറത്തായിരുന്നു .

പുഴയിൽ മുങ്ങികുളിച്ചു വരുന്ന ഈറനുടുത്ത പെണ്കിടാവായിരുന്നു കടിഞ്ഞൂൽ പ്രണയകഥയിലെ എന്റെ നായിക.

ജാലകവാതിൽ പാതിതുറന്നു ഞാൻ അവളെ നോക്കി കിടന്നു ..

മഞ്ഞിൻ മറയിൽ ആ അവ്യക്തമായ രൂപം എന്നെ തേടിയെത്തി ..

ഏറെ സുന്ദരിയായിരുന്നു അവൾ ....!